Storythai

ห่างหายจากการอัพไดมานานพอสมควรครับ ลืมไปแล้วเหมือนกัน นึกขึ้นได้ก็เลยเข้ามาขีดเขียนสักหน่อย
..........
โหมด : แซดลี่ แอนด์ แฮปปี้ลี่
ผ่านไปหนึ่งเดือนกว่าๆ กับการอยู่นิ่งๆ เฉยๆ
ใช่แล้วล่ะครับ พัทออกจากงานมาได้สักพักแล้วล่ะครับ
การออกจากงานในครั้งนี้ พัทรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มันโล่ง เหมือนได้หลุดออกมาจากวงโคจรของนรกในใจ
ลองคิดดูก็แล้วกันนะครับทุกท่าน
พัทนั่งแปลเอกสาร 8 เล่ม นั่งทำคอนเท้นต์หนังสือ 300 กว่าเล่ม นั่งออกแบบหน้าเว็ปให้ พาครูชาวต่างชาติไปนู่นไปนี่
นั่งทำเอกสารต่างๆสำหรับการเรียนการสอน
แต่พระเจ้าช่วย แม่งก็ไม่เห็นความดีความชอบของพัทเลยแม้แต่น้อย
พัททำงานแทบตายแต่ไร้คำชม หรือแม้แต่ความเห็นใจ
พองานไม่มี ก็หาว่าพัทอู้งาน ไม่ยอมทำงาน
เอ้าไอ้เหี้ย กูนั่งทำงานยิกๆ ไม่แหกตาดู แต่มาสะเออะสอดส่องในตอนที่กูว่างงาน
ทีคนอื่นแม่งนั่งจับกลุ่มเม้าแตก แอบด่าเจ้านาย แม่งก็ไม่ด่า ไม่ว่า เอากับเค้าสิ
นอกจากนี้ยังมีเรื่องเถียงหัวหน้า เรื่องมันมีอยู่ว่า
พัทโทรไปถามนักเรียนชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษ ด้วยเรื่องของการจะเรียนต่อในคลาวต่อไปหรือไม่
หล่อนก็บอกว่าเดี๋ยวจะแวะมาขอดูตารางของครูที่สอนก่อนว่าครูว่างวันไหน แล้วจะให้คำตอบเลย พัทก็โอเค
เวลาผ่านไปหลายวัน สาวญี่ปุ่นคนนี้ก็ไม่มา พัทก็โทรหาอีกครั้ง หล่อนก็บอกว่าเดี๋ยวบ่ายๆจะเข้ามา
พอหล่อนมา หล่อนก็มาด้วยอารมณ์เฉยๆ นิ่งๆ ยิ้มแย้มแจ่มใส
หัวหน้าเห็นเข้าก็เลยถามถึงเรื่องที่ว่าจะเรียนต่อในคลาสต่อไปไม๊
หล่อนก็พูดประมาณว่ายังไม่รู้เลย
พอมาถึงตรงนี้แล้วพัทก็คิดว่าไม่มีอะไร แต่ที่ไหนได้
หัวหน้าเดินมาถึงก็ว่าพัทว่า ทำไมไม่คุยกับนักเรียนให้เรียบร้อยเรื่องเรียน ต้องให้มาคุยใหม่ (น้ำเสียงกึ่งตวาด)
พัทก็อธิบายไปว่า นักเรียนเค้าขอดูตารางของครูก่อนตัดสินใจเรียน (พัทพูดด้วยคำพูดที่เรียบๆ แบบแอ๊บแบ๊ว)
คุณไม่ต้องใส่อารมณ์กับผมได้ไม๊ (เสียงดังขึ้น)
กูงงเลย (ทำหน้าคิด) กูไปเถียงมันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
พัทก็เลยเดินไปคุยกับนักเรียนญี่ปุ่นคนนั้น จนได้ข้อสรุปในทางที่ดี หัวหน้ารึ ยืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้วที่พัทโดนคืออะไรคะ พัทเป็นกระโถนชิมิคะ (ทำเสียงดัดจริต จีบปากจีบคอแบบ จาตุรงค์ ม๊กจ๊ก)
นอกจากจะโดนว่าว่าไม่ทำงานแล้ว และเถียงแล้ว พัทยังโดนว่าเรื่องมาทำงานสายอีก (งานเข้า 9 โมง)
พัทยอมรับในเรื่องของการมาสาย เพราะว่าถนนแถวบ้านกำลังก่อสร้างรถไฟฟ้า แต่ก็สายไม่เกิน 3 นาทีด้วยซ้ำไป
แต่พอมทำงาน ก็ยังไม่มีพนักงานคนอื่นมาเลย นอกจากแม่บ้าน สงสัยจะให้พัทมาเปิดประตูมั้ง...
แถมเงินที่ได้ก็...ไม่รู้นะ พัทว่าค่อนข้างน้อย
ขนาดธุรการ ไม่ค่อยทำอะไรนอกจากทำตาราง และจัดตารางเรียนให้ครูกับนักเรียน
หล่อนยังได้เงิน เกือบ 2 หมื่น
แต่พัททำหนักกว่า ได้แค่ 9 พัน 5 เอง
คุ้มไม๊วะเนี่ย
และแล้ววันที่พระเจ้าเห็นใจก็มาถึง
หัวหน้าเรียกตัวไปคุย บอกว่า คุณไม่ค่อยทำงาน (พัทนั่งทำหน้างง) วันๆเอาแต่เล่นเน็ต (พัทเริ่มอ้าปากค้าง)
ชอบเถียง (หัวพัทเริ่มเอียง) ไม่มีผลงานอะไรเลย
อ้าว แล้วงานที่ผมทำล่ะ ไม่ใช่ผลงานเหรอ พัทพูดออกไปให้เค้าฟัง แต่หัวหน้าไม่รู้ไม่ชี้
แล้วหัวหน้าก็พูดขึ้นว่า ผมจึงไม่ต่อสัญญาการทำงานต่อ คุณทำงานแค่สิ้นเดือนนี้นะ เดือนหน้าไม่ต้องมาทำงานละ
พัทยิ้มขึ้นมาทันที และแสดงกิริยาดีใจจนออกนอกหน้า ครับผม
พัทออกจากที่นี่มาได้ก็รู้สึกเหมือนออกมาจากนรกยังไงยังงั้น
ไม่ต้องทนหดหู่ ปั้นหน้ายิ้มแย้มรับกรรมคำด่าต่างๆที่พัทไม่ได้ก่อ หากอยู่ รั้งจะมีแต่บั่นทอนจิตใจและร่างกาย
ตอนนี้พัทเลยมีความสุขมากๆ มีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อิอิ
...........
บอกเลยว่าเท่าที่ทำงานมา ที่ล่าสุด ทำให้พัทมีความทุกข์มากที่สุด
และที่ทำงานที่พัทมีความสุขมาก (ที่ผ่านมา) ก็ต้องยกให้กับ บ.ทุนลดาวัลย์
บอกตรงๆเลยว่าถึงไม่ว่างานจะไม่ตรงกับใจแต่พัทก็มีความสุขมากกว่าเพราะเพื่อนร่วมงานที่ดี งานก็จะดี ชิมิคะ

โหมด : ความสุขสุดๆ
พัทมีโอกาสได้ไปเรียนการแสดงที่ภัทราวดีเทียเตอร์ ซึ่งตอนแรกพัทกะจะเรียนอย่างอื่นแหละ
แต่คลาสไม่ว่า เลยลงเรียนการแสดงแทน
ผลปรากฏว่าพัทรักมันมากกว่าเดิมหลายเท่า (นี่แหละ สิ่งที่พัทบอกว่ารัก และเป็นความฝันอยากทำ)
พัทได้เจอครูที่น่ารัก และเพื่อนร่วมคลาสที่แสนดี
เรียนไปเรียนมา ครูก็บอกว่าจะให้ขึ้นเวทีเพื่อโชว์
พัทอึ้งด้วยความดีใจอย่างแรง และรู้สึกตื่นเต้นอย่างแรง
แถมได้ขึ้นเวทีโชว์ร่วมกับพวกรุ่นพี่ที่เรียนมาก่อนหน้าพัทแล้ว
ครูบอกว่า เห็นความสามารถ แะแววของพัท จึงให้ขึ้นโชว์เลย
(แต่ทำไมคนที่พัทรักทั้งหลาย เค้าถึงไม่เห็นความสามารถของพัทบ้างล่ะ มีแต่จะทับถมและดูถูกพัทเสมอ)
บางคนที่เรียนมาก่อนหน้าพัทตั้งหลายคลาส ยังไม่มีโอกาสนี้เลยนะครับ จะบอกให้
ก็แหม พัทห่างจากเวทีการแสดงมานานแล้วนี่นา ประมาณ 5 ปีได้แล้วมั้ง
ก็ตอนมัธยมอ่ะ ได้แสดงละครเวทีถึง 5 เรื่องด้วยกัน (เป็นละครเพลงซะ 2 เรื่อง)
พัทรักการแสดงมากโดยเฉพาะละครเวที มันท้าทายอย่างแรง
..........
พัทเรียนไปก็ซ้อมไปด้วย เพื่อที่จะได้ขึ้นเวทีได้อย่างมั่นใจ และไม่พลาด
วันซ้อมใหญ่มาถึง วันนั้นครูเล็ก-ภัทราวดี มาร่วมชมด้วย
ครูเล็กเห็นทีมของพัทแสดงแล้วก็ชมออกมาเลยว่า ทำให้ดีมาก ไม่มีอะไรต้องแก้ไขแล้ว นอกจากระวังเรื่องการพูด
ทีมอื่นๆต่างก็ถามทีมของพัทใหญ่เลยว่าหาเวลาซ้อมกันยังไง และซ้อมที่ไหน ถึงได้ออกมาดีแบบนี้
ทีมพัทก็เลยยืดนิดนึง อิอิ แต่ไม่เหลิงนะ ก็ทำตัวปกตินี่แหละ
แต่ทว่าวันซ้อมใหญ่รอบสอง พัททำพลาด ก็แบบว่าพัทต้องปีนกล่อง แต่ผลก็คือพัทตกกล่องลงมาแขนกระแทกพื้น
ปวดไปเลย คิดเอาวันรุ่งขึ้นจะมีแรงปีนไม๊ เป็นเรื่องที่น่ากังวลมากๆ ครูกับเพื่อนๆก็ลุ้นและห่วงว่าพัทจะทำได้ไม๊
วันจริงมาถึง ความวุ่นวายตามมาอย่างสนุกสนาน
ทั้งทำผม เปลี่ยนเสื้อ แต่งหน้า และซ้อมคิวเป็นครั้งสุดท้ายในห้องที่ได้เตรียมเอาไว้ให้
และถึงเวลาที่พัทต้องขึ้นแสดง ตอนนั้นมันว่างเปล่า หัวสมองตื้อ และต้องปีน....พัทจะปีนได้ไม๊
แต่น แตน แต๊น
ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ตอนเล่นพัทไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย บทก็พูดออกมาได้โดยไม่ต้องคิด สามารถปีนได้เหมือนลิง
พอการแสดงจบ เสียงตอบรับก็ดีมาก ต่างก็ถามว่าเอาไมค์ซ่อนเอาไว้ตรงไหน
พัทก็บอกว่า ไม่ใช้ไมค์ครับ เสียงจริงล้วนๆ
หลายๆคนต่างอึ้ง เพราะเสียงที่ดังก้องกังวานของนักแสดงทุกคนนั้น ช่างดังฟังชัดมาก ระดับมืออาชีพเลยจริงๆ
พัทกับเพื่อนๆและครู ต่างก็รู้สึกตื่นตันใจที่มีคนชื่นชมและเห็นชอบในความสามารถของพวกพัท
..........
ถึงแม้ว่าบทที่พัทได้จะเป็นบทเล็กๆ ไม่สำคัญอะไร แต่การได้ขึ้นเวทีใหญ่เพียงแค่ไม่กี่นาที
มันก็ทำให้พัทมีกำลังใจและความหวังที่จะได้ทำในสิ่งที่รักต่อไปได้อย่างสำเร็จในอนาคตอันใกล้นี้

โหมด : ตื้นตัน ดีใจ ชื่นชม แฮปปี้ และอิจฉาสุดๆ
พัทได้มีโอกาสไปดูละครเวทีเรื่อง แคท (CATS) ที่เมืองไทยรัชดาลัย เทียเตอร์
ตอนแรกก็นัดไปดูละครเรื่องนี้กับเพื่อนสุดทีรัก นังแวมปิกิ-ออร์กี้ แต่สุดท้ายหล่อนก็ยกเลิก
ปล่อยให้พัทผู้น่าสงสารต้องไปชมละครเวทีคนเดียว
พัทมาถึงสถานที่อย่างเก้ๆกังๆ แต่ก็ยังคงไว้ลายของมาดขรึมอยู่ตลอดเวลา
เวลาแห่งการชมละครมาถึง การเปิดละครเรื่องนี้ต่างจากละครเรื่องอื่นที่เคยดูมา
แต่เป็นแบบเดียวกับที่พัทเคยใช้เล่นเมื่อตอนอยู่มัธยม
นั่นก็คือ เปิดด้วยการที่ตัวละครออกมาหยอกล้อและร่วมเล่นกับผู้ชมที่มานั่งชมละคร
พัทนั่งชมละครอย่างเพลิดเพลิน พลางคิดในใจว่า ถ้าเราได้ขึ้นไปอยู่บนเวทีแบบนี้บ้างจะเป็นอย่างไร
พอพักการแสดงจากองค์แรก พัทก็ต้องโมโหและโกรธเคืองอีชะนีวัยรุ่นไฮโซสองตัวด้านหลังมาก มันพูดกันว่า
นี่เธอ ไม่เห็นสนุกเลย ฉันหลับตั้งแต่ฉากแรกเลยล่ะ...เหมือนกันเลยเธอ มีแต่เต้นๆ ร้องๆ ไม่เห็นสนุกตรงไหนเลย
พัทอยากจะเอารองเท้าเบอร์ 10 ยัดปากมันจริงๆ อีพวกไม่มีความเป็นศิลปะและศิลปินอยู่ในจิตใจ
ละครเค้าดีระดับโลก ได้รับรางวัลมามากโข มาบอกว่าละครของเค้าห่วย ไหนดูหน้าหน่อยซิ
โถ อีหน้าส้วมซึม ดัดจริตมาดูละครเวที ทำตัวเป็นไฮโซ ถุย
เอาเถอะช่างมัน หันมาสนุกกับองค์ที่สองดีกว่า
พัทยังคงสนุกไปกับเสียงเพลง เสียงร้อง ท่าเต้น และการดำเนินเรื่องอย่างออกรสชาติ
พอจบการแสดง พัทรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก พัทยังไม่อิ่มกับการแสดงนี้เลย อยากดูต่อมากๆ
ถามว่าคุ้มไม๊กับเงิน 3 พัน ที่แลกกับเวลา 3 ชั่วโมง
คุ้มครับ คุ้มมากๆเลย สำหรับพัทแล้ว มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
การที่ได้มาเห็นลักษณะการแสดง การร้อง การสื่ออารมณ์ การมูฟเม้นต์ การจัดองค์ประกอบ
การดำเนินเรื่อง การสื่อความหมาย การสร้างบรรยากาศ เอฟเฟ็คชั่น ฯลฯ
มันเป็นสิ่งดีที่พัทจะได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ และเรียนรู้ไปในตัว ควบคู่กับการรับความสุขอย่างเต็มที่
ตัวละครที่พัทชื่นชอบก็คือ รัม ทัม รักเกอร์ แมวหนุ่มที่ออกมาทีไร เรียกเสียงตบมือและเสียงกรี๊ดตลอเวลา
ตัวละครที่พลังเสียงสุดยอดยกให้ กัส, กริสซาเบลล่า และโอลด์ ดิวเทอร์รอนอมี่
แมวสามตัวนี้ร้องทีนึง พัทอินไปกับอารมณ์ที่เค้าสื่อสารออกมาเลยทีเดียว
.................
แคท เป็นละครเวทีที่ลิ่นอายของยุค 80s อยู่มาก โดยเฉพาะดนตรี ท่าเต้น แนวการร้อง และประสานเสียง
พัทมีความอิจฉาตัวละครทุกตัวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะ รัม ทัม ทักเกอร์ แมวหนุ่มหล่อเหลา หุ่นดี เสียเพราะ
และการแสดงของเค้านั้นเยี่ยมยอดเลยทีเดียว ทั้งการแสดงอารมณ์ การร้อง และการเต้น น่าอิจฉาจริงๆอ่ะ
เก่งว่ะ
..............
พัทยืนดูเวทีหลังจากที่การแสดงจบไปแล้ว...
พลางคิดว่า สักวันหนึ่งพัทจะต้องยืนอยู่บนเวทีอันยิ่งใหญ่แบบนี้ให้ได้
พัทจะทำให้พวกที่ดูถูก เหยียดหยาม และทับถม ในความฝันอันแสนหวานของพัท มาสิโรราบให้จงได้
พัทจะเปลี่ยนความคิดเลวๆของเขามาเป็นความชื่นชมให้ได้
โดยเฉพาะ คุณพ่อ คุณแม่ และคุณอาที่พัทรัก
(แม้นสามท่านนี้จะไม่ได้ดูถูก แค่เค้าก็ไม่ชอบที่พัทจะเป็นนักแสดง)

โหมด : โซ แซดลี่ เวรี่ มัช อะเกน
ช่วงนี้เป็นช่วงแห่งความว่างเปล่า ไร้ที่ยึดเหนี่ยว
ไร้หลักแหล่ง ไม่มั่นคง ไร้ชีวิต และจิตวิญญาณ
พัทมีความรู้สึกถึงความกดดันตัวเองอย่างบอกไม่ถูก
เป็นธรรมดาของคนเคยทำงานแล้วต้องมาหยุดอยู่นิ่งๆ เฉยๆ
หลายคนเคยตีตราหน้าพัทเอาไว้ว่า ไม่มีทางได้ดีหรอก พัทไม่เคยใส่ใจมันจนเดี๋ยวนี้
คำพูดนั้นมันก้องอยู่ในหัวพัทอยู่ตลอดเวลา...พัทจะทำอย่างไรดี
จะขอกลับไปทำงานที่ ทุนลดาวัลย์ ดีไม๊นะ...
ณ ช่วงเวลานี้พัทอยากทำงานทางด้านนิตยสารอย่างมาก เพื่อรอเวลา รอเวลาเวลาแห่งความฝัน
ความฝันที่จะได้เป็นนักร้อง และนักแสดงที่ยิ่งใหญ่
พัทหวังว่า คงอีกไม่นาน
อีกไม่นานที่พัทจะได้ทำตามความฝันเสียที

Get this widget | Share | Track details